Mijn huis is verworden tot labyrint
spullen worden verplaatst, verdwijnen
geen wonder dat ik geen weg hier meer vind -
willen ze dat ik weg ga kwijnen?

er is er xe9xe9n die zegt: ik ben je kind
ze komt vaak, verbiedt mij mijn wijnen
als ik argwaan heb gaat ze door het lint
is x93bezorgdx94 om mij en de mijnen

maar ze willen mijn geld, al die types
die doen of ze hier thuis zijn, ik weet
dat zxedj weten dat mijn schatkist diep is,
en dat ze hopen dat ik vergeet

dat ik ze door heb, maar ik weet nog veel:
alles gaat op, niemand krijgt een deel

Een nieuwsgierig knaapje

ofschoon het hem al vaak was verboden
ziet kleine Jan zijn kans nu komen:
pa en ma weg, ook slapen de boden -
het landgoed sluimert zoet in dromen

thans zal hij zichzelf op zolder noden
een wens van jaren, nu niet schromen!
ah, de stoffelijke trots der doden
de meubels die men af moest romen

hij duwt het luik open met bonzend hart
betreedt voorzichtig dit schaduwhuis
maar voelt dan een koude vlaag, en verstart!
gefluister, schimmen, een vreemd gedruisx85

pa vindt hem als de klok de middag slaat
verstijfd ligt daar Jan, met grauw gelaat

Aantrekkingskracht

al sinds koude, aller-oudste tijden
heeft de aarde een vaste kompaan
die gedwongen is ons te begeleiden
ik bedoel onze Nachtvorst: de maan

ze tollen en wentelen, en beiden
hebben zo hun vastgelegde baan
het mag volgens mij geen twijfel lijden
dat ze met draaien door zullen gaan

tot een zwerm van grote meteoren
ze beiden in het hart zal raken
en de constellatie zal verstoren -
zal de mens dat ooit mee gaan maken?

ons lot ligt in een lading sterrengruis
kwetsbare aarde, ons enigx92 thuis

Na de ziekte (of: Een 19e eeuwse idylle)

het gevogelte fladdert vrolijk rond
bloemen geuren, bomen dragen groen
na een winterse nacht de ochtendstond -
heel het land lijkt wel in goeden doen;

ofschoon slechts maart, kleurt de wereld al bont
ik hoor een haan en een kirrend hoen
zag net een vrijster, blozend en blond
bleu hengelend naar een lentezoen

met pijn in x92t hart zie ik alles aan
vreugde ken ik sinds maanden niet meer
de roep van het gif kan ik nog weerstaan
maar hoe zwaar valt het mij telkens weer

om jouw naam hier te zien in marmer, koud
waarom heb ik toch op God vertrouwd?

je zang was niet de mooiste van het land
en die vederdos geen kleurenpracht
wij zien jouw soort als met de dood verwant
xe9xe9n, vanouds, met een duistere macht

slechts een eenling zoekt een nadere band
mythes hebben jou geen faam gebracht
zo ben je in het Boze Kamp beland -
niemand die op de Doodvogel wacht

en toch, zoals je hier gestorven ligt
(de vleugels voor het laatst gevouwen
en de snavel net niet helemaal dicht,
wat plukjes gras aan grove klauwen)
dwing je eerbied af, je bent imposant
zo onschuldig wachtend in mijn hand

ze zal het steeds hardnekkig ontkennen
de nette armoe die haar omringt
x93hoor je nietx94, zegt ze, om me te jennen
x93hoe het geluk in mijn huisje zingt?x94

ik zie mezelf op dit kleed weer rennen
hoor hoe dezelfde klok nog steeds klinkt
ze heeft zichzelf nooit kunnen verwennen
triest hoe ze in het vertrouwde zinkt

ik wil haar geven wat ik missen kan
zal ze het gebaar waarderen?
de stille nood, ik weet er weinig van
zou xedk een aalmoes accepteren?

dan zie ik haar op die versleten bank x96
dat ik hier ben, dxe1xe1rvoor zegt ze dank

de geest van Poes zwerft nu bijna een jaar
door hoofd en huis, nadrukkelijk dood
als ik in de schemer naar buiten staar
is het of ze me tot kijken noodt

dan zit ze naar gewoonte spinnend daar
geeft zich aan mij vertrouwensvol bloot
en volgt elke beweging, elk gebaar
tot ik ga zitten; komt dan op schoot

maar als ik omkijk is de sofa leeg,
wat ik hoopvol als spinnen verzon
bromt de koelkast; ik ontwaak en beweeg
ongezien, zoals vroeger niet kon

veel liever werd ik nu door haar bespied -
wennen aan de leegte went maar niet

ik schrijf woorden die niemand kan duiden
volg mij! op het niet te volgen spoor
zie de taal die mijn onzin moet kruiden;
de critici jubelen in koor

hermetisch laat ik mijn klokken luiden
en trek in de letteren een voor
Cats en Vondel, die Hooft-club uit Muiden
hoe lang gaat hun geest nog vormvast door?

hoewel ik het gelijk aan mijn kant heb
heeft Fortuna mij nog niet verwend
want zodra ik van J.P. Rawie rep
blijkt dat men mij niet, maar hem wxe9l kent

wat heeft hij nou voor bijzonders verricht
terwijl mxedjn werk bij De Slegte ligt?

ik schrijf woorden die niemand kan duiden
volg mij! op het niet te volgen spoor
zie de taal die mijn onzin moet kruiden;
de critici jubelen in koor

hermetisch laat ik mijn klokken luiden
en trek in de letteren een voor
Cats en Vondel, die Hooft-club uit Muiden
hoe lang gaat hun geest nog vormvast door?

hoewel ik het gelijk aan mijn kant heb
heeft Fortuna mij nog niet verwend
want zodra ik van J.P. Rawie rep
blijkt dat men mij niet, maar hem wél kent

wat heeft hij nou voor bijzonders verricht
terwijl míjn werk bij De Slegte ligt?

de winkelbel schelde steeds minder vaak
het was goed gegaan, al die jaren
nu kregen klanten een andere smaak
wisten elders geld te besparen

daarom moderniseerde hij de zaak
verkocht ook exotische waren
zag meer dienstbaarheid als een grote taak
een nieuwe koers om op te varen

en toen kwam uit wat hij vaak had gedroomd:
een supermarkt, bij hem in de straat -
groot en compleet, goedkoop en onbeschroomd
werd het een niet te bevechten kwaad

dat zijn klanten hem meden deed al zeer
maar dat ze niet meer groetten, nog mxe9xe9r